سکوت.. سکوت وقتی طولانی میشه شکستنش خیلی مشکلتر میشه! و حتی انگار بقیه رو هم می خواد همراه کنه... این روزها حتی مرغ عشقهام هم جزئی از سکوتم شدند.. حتی دختر کوچولوی طبقه بالایی که  انگار هر لحظه سوار اسب چوبیش رو سقف اتاقم می تاخت.. حتی ساعت دیواری با اون صدای تیک تاک منظم و دوست داشتنیش... و حتی تپشهای یکی در میون قلبم... همه جزئی از سکوتم شدند!

وقتی سکوت طولانی میشه بهانه شکستنش ، بهای شکستنش هم بزرگ میشه... و دنیای بی حوصله ای که من می شناسم ترجیح میده دستش رو تو جیبای خالی و سوراخ پالتوی کهنه اش فرو کنه و شالگردنش رو تا زیر چشماش بکشه بالا و زیر بارش برف ساکت ساکت بایسته و جزئی از سکوت من بشه... بی بهانه، بی بها، همراه من بشه...

حالا من و دنیا رو به روی هم، چشم در چشم هم ،ساکته ساکت ایستادیم  بی بها ، بی بهانه... 

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار                             هرکه در دایره گردش ایام افتاد

                                                                                                 "حافظ"...

امروز دیروز فرداست... فردا یه روز معمولیه معمولیه، نمی دونم اصلا" میرسه یا نه! ولی سالها قبل روزی مثل فردا اتفاق افتاد و من به دنیا اومدم، "14 دیماه". دیروز مادرم رو محکم بغل کرده بودم و آروم در گوشش گفتم آخه منو چرا آوردی به این دنیا! من اینجا گم میشم! ... دستش رو کشید رو موهام و گفت ناشکر نباش... نیستم مادر جان! ولی تو قول بده دستم رو رها نکنی تا گم نشم... من همیشه دختر کوچولوی خودتم و هر روز امکان داره دستم ازدستت رها بشه و ... دستم رو محکم بگیر اونوقت دوست دارم هزار بار دیگه به دنیا بیام و هی شمع تولد فوت کنم... دوست دارم مادر... و به خاطر تو خوشبختم... خوشبخت خوشبخت...

شب یلدا... شب یلدای من، شب یلدای تو...شب یلدای من در اتاقم می گذرد..پشت این پنجره شیشه ای سرد که دریچه ایست از قلبی گرم به دنیایی که می گویند هنوز شب یلدا را به یاد دارد ... به یاد دارد و به یاد ندارد که یلدا بی من و لبخند من، بی تو و لبخند تو یلدا نیست... تاریکی بی سرانجام که با هزاران بار تولدمیترا به روشنی روز ختم نخواهد شد، اگر ستاره ای در دلم، در دلت طلوع نکند امشب... یلدا را می نویسم مثل آرزوهایی که نوشتم ، مثل اشکهایی که نوشتم، مثل لبخندهایی که نوشتم ، مثل نبودن هایی که .. نه ننوشتم و یلداها گذشت...

یلدا... اسمت زیباست حتی اگر امشب به روشنی ختم نشوی..می شناسمت نه از بوی سرد هنداونه ، نه از فال بی رمق حافظ، نه از دانه های اناری که قلبش ترک خورده، می شناسمت، ازصدای ساز زیبایت ، از دیشب و از فردا طولانی تر می نوازی امشب... سازی که به ساز دلم می نوازد به همان اندازه بی صدا ، به همان اندازه بی چرا...

یلدا... دختری با موهای مشکی بلند... اسمت زیباست...

دلم برای خیلی چیزها تنگ شده... بی مقدمه میگم تا بدونی تا چه حد دلتنگیم بزرگ شده... داره برف می باره ، بی امان هم می باره.. تو فکر می کنی بین دلتنگی من و برف رابطه ای وجود داره؟ شاید دیشب دل آسمون هم اینقدر گرفته بوده که بی مقدمه شروع کرده به باریدن ، تا من و تو بفهمیم تا چه حد دلتنگیش بزرگ شده... شایدم فقط من یه احمقم که با دلتنگی هم سرگرمم... من و آسمون هردومون احمقهای دلتنگی هستیم که بی مقدمه می باریم... پشت پنجره باز اتاق ایستادم و به هیچ چیز فکر نمی کنم، حتی به برفی که داره روم میشینه و انگار می خواد حماقتم رو به بقیه بیشتر ثابت کنه... بین دلتنگی و حماقت همیشه رابطه ای وجود داره.... این حماقت بزرگیه که دلتنگ دنیایی باشی که حتی برفهای روی شونه تو رو هم نمی بینه ... این منم! اسیر حماقت دلتنگی تا آخره آخره دنیـــــــــــــــــا.... 

...."نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم.."

با قلم مي‌گويم:

       - اي همزاد، اي همراه،

                      اي هم سرنوشت

هر دومان حيران بازي‌هاي دوران‌هاي زشت.

شعرهايم را نوشتي

              دست‌خوش؛

اشك‌هايم را كجا خواهي نوشت؟

   "فریدون شیری"